Słowo od Słowa

 17.12.20. Czwartek, III tydzień adwentu https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-12-17 Stary Jakub, syn Izaaka, wnuk Abrahama, któremu Bóg zmienił imię na Izrael, błogosławi przed śmiercią swoim dwunastu synom. Szczególne błogosławieństwo wypowiada nad Judą. Zapowiada mu, że jego królestwo nie będzie miało końca, ale z jego rodu wyjdzie Ten, do którego ono w rzeczywistości należy. To jeden z ważniejszych tekstów Starego Testamentu zapowiadających przyjście Mesjasza. Jezus Chrystus, nasz Pan i Brat, był potomkiem Judy. W ten sposób patrząc na Judę zauważamy w nim Mesjasza. Jego siła i wielkość (jak u lwa) są zapowiedzią siły i wielkości Mesjasza. Idąc za Ojcami Kościoła a szczególnie św. Hipolitem można na ten tekst spojrzeć w ten sposób, że Jakub w swoim synu Judzie błogosławi całe jego potomstwo, w tym Jezusa Chrystusa. Idąc dalej, w Jezusie Chrystusie obecne jest już Jego potomstwo – Kościół św., każdy z nas. To błogosławieństwo i zarazem proroctwo mówi również o tym,...

 

10.12.20. Czwartek, II tydzień adwentu https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-12-10 Na początku dzisiejszego fragmentu księgi proroka Izajasza Bóg staje przy Izraelu, ujmuje go za rękę i dopiero wtedy przemawia do niego. Podobnie dziś Bóg staje obok mnie. Zanim zacznie do mnie mówić, to ściska moją dłoń. Co to znaczy? To znaczy, że On jest na wyciągnięcie mojej ręki. Bóg nie jest dalej, jak na wyciągnięcie ręki. To jest pierwszy komunikat: jestem tuż przy Tobie. Nigdy nie dość rozważać bliskości Boga, Jego obecności na wyciągnięcie ręki.

 

 

 

 

 

 

 29.11.20. I niedziela adwentu, rok B https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-11-29   Wprowadzenie do medytacji.   Czytanie z Księgi proroka Izajasza nazywane jest „Ojcze nasz” Starego Testamentu. Nazwa bierze się stąd, że jej autor staje w niej w postawie ufności dziecka i w błaganiu kieruje swoją modlitwę do Boga, którego nazywa Ojcem. W takim kluczu czytajmy i medytujmy wszystkie słowa tej modlitwy. Szczególnie jedną prośbę tej modlitwy chcę podkreślić: Ojcze, „obyś rozdarł niebiosa i zstąpił”. Dziecko prosi już nie tylko o to, by Bóg wejrzał na ziemię, co jest bardzo częstą prośbą Starego Testamentu, ale tu pojawia się wyjątkowa prośba: rozerwij niebo i zstąp! Oznacza to: rozerwij tę zasłonę, która czyni Cię niewidocznym i ukaż się; rozerwij to, co czyni Cię niesłyszanym i pozwól mi Cię usłyszeć; rozerwij wszystko, co sprawia, że nie mogę Cię doświadczyć jako Kogoś bliskiego i stań przy mnie. To może być treścią naszej pierwszej adwentowej medytacji. W...

29.07.20. Środa, Wspomnienie św. Marty https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-29 Wprowadzenie do medytacji. Kościół daje nam dziś do medytacji osobę św. Marty. Ewangelia św. Jana przedstawia ją jako uczennicę Pana. Można powiedzieć, że ona jest kobiecym odpowiednikiem ‘umiłowanego ucznia’, czyli św. Jana. W opowiadaniu o wskrzeszeniu Łazarza Marta jest wymieniana siedem razy. W sytuacji bliskiej śmierci Łazarza Marta i Maria dają znać Jezusowi, że Jego przyjaciel jest ciężko chory. Jezus natomiast nie reaguje od razu. Specjalnie przychodzi po kilku dniach zwłoki. Marta w spotkaniu z Jezusem z jednej strony jest dotknięta śmiercią swego brata, z drugiej strony w pewien sposób zawiedziona spóźnionym przyjściem Jezusa (‘gdybyś tu był mój brat by nie umarł’). Jest zawiedziona tym, że Jezus – jej Przyjaciel nie zachował się tak, jak ona oczekiwała a wydaje się, że nie oczekiwała rzeczy nadzwyczajnych. Tylko tego, by Przyjaciel był przy przyjacielu w jego ciężkim czasie cho...

21.07.20. Wtorek, XVI tydzień zwykły https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-21   Wprowadzenie do medytacji. Kościół daje nam piękny tekst o duchowym pokrewieństwie wszystkich uczniów Jezusa z Nim samym i pośród siebie. Być zarówno dla siebie wzajemnie jak i Jego siostrą czy bratem, to nie tyle czuć do siebie sympatię, dobrze siebie znać, ale przede wszystkim mieć wspólnego przodka, być połączonymi więziami krwi. To wszystko sprawia, że centrum tego Słowa jest Ojciec a pełnienie Jego woli jest tą krwią, dzięki której stajemy się prawdziwie – nawet bardziej niż biologicznie, bo na całą wieczność – KREWNYMI. Medytujmy ten dar.

20.07.20. Poniedziałek, XVI tydzień zwykły https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-20 Wprowadzenie do medytacji. Uczeni w Piśmie i faryzeusze szukają znaków wiarygodności nauczania Jezusa. Jezus wyjaśnia, że takim ‘znakiem’ jest życie proroka Jonasza, który był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby. Ostatecznie jednak nie sam Jonasz jest tu znakiem, do którego odnosi się Jezus, ale szeroko znane w judaizmie przekonanie, że Bóg nie pozostawi sprawiedliwego w ucisku dłużej niż trzy dni. Prorok Ozeasz pisał: „Po dwóch dniach przywróci nas do życia, a trzeciego dnia nas podźwignie i będziemy żyli przed Jego obliczem” (Oz 6,2). Właśnie to przekonanie jest tym zasadniczym znakiem, na który powołuje się Jezus. Ta ewangelia zaprasza nas do medytacji nad zaufaniem Bogu, że On nas wybawi z każdego nieszczęścia i czasu próby i to szybko nas wybawi. On oczekuje od nas tylko zaufania.

20.06.20. XII niedziela zwykła, rok A https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-06-20 Wprowadzenie do medytacji. Pan Jezus mówi nam o bojaźni człowieka oraz o jego tajemnicach. Te Słowa Jezusa wskazują na związek między tymi dwoma sytuacjami. Człowiek, który coś chce ukryć, często boi się, że kiedyś, ktoś odkryje jego tajemnicę. Oddajmy Bogu to wszystko, co chcielibyśmy ukryć. Niech On robi z tym, co chce.