Ofiarowanie
2.02.20. Niedziela: Święto ofiarowania Pańskiego: Ml 3, 1-4;
Hbr 2, 14-18; Łk 2, 22-40
Wprowadzenie do medytacji.
Ceremonia ofiarowania w świątyni
Jerozolimskiej pierworodnego chłopca w czterdziestym dniu od jego urodzenia była
opisana przez prawo. Główną postacią tej czynności był kapłan, o którym św.
Łukasz w ogóle nie wspomina. Pewnie dlatego, że tam nic wyjątkowego się nie
wydarzyło. Wszystko było tak, jak być powinno, tak ‘jak zawsze’. Tak Jezus złożył
siebie w ofierze; tak został ofiarowany. Ta scena pokazuje nam, że samego OFIAROWANIA
nie sposób zobaczyć, dostrzec, opisać, zarejestrować. Ponieważ OFIAROWANIE
dokonuje się w głębi ludzkiego serca.
OFIAROWANIE to wewnętrzny akt, w
którym człowiek oddaje Bogu to, co przeżywa; to, czego doświadcza; ostatecznie
to, kim sam jest. To znaczy, że ani cierpienie, ani codzienne obowiązki, ani
różnego rodzaju trudności, ani cokolwiek innego, co często nazywamy ofiarą nie
są nią jeszcze w sensie ścisłym. To wszystko może stać się ofiarą wtedy, gdy
oddamy to Bogu w wolności i radości, tak jak daje się wyszukany dar kochanej
osobie. W ten sposób również nasze radości, sukcesy, powodzenia itp. możemy
OFIAROWAĆ, to znaczy wewnętrzną, wolną i radosną decyzją wypływającą z głębi
serca oddać Bogu. Tego nikt nigdy nie jest w stanie zobaczyć. To zawsze widzi
Bóg i cieszy się takim darem.
Komentarze
Prześlij komentarz