Obym ja!
4.02.20. Wtorek: 2 Sm 18, 9-10. 14b. 24-25a. 31 – 19, 3; Mk 5, 21-43
Wprowadzenie do medytacji.
„Zwycięstwo przemieniło się w tym dniu w
żałobę”. Scena przyniesienia ‘radosnej’ wiadomości o śmierci Absaloma królowi
Dawidowi to symboliczne przedstawienie zderzenia dwóch spojrzeń: ludzie Dawida
patrzyli na Absaloma jak na wroga i buntownika a Dawid cały czas patrzył na
niego jak na swego syna. Zatrzymajmy się przy spojrzeniu Dawida, bo w nim Bóg
ukrył samego siebie.
Bóg zawsze patrzy na każdego z
nas jak na swoje dziecko. Nawet gdy my sami czasami czujemy się bardziej grzesznikami
– On cały czas widzi w nas swoje dzieci. Gdy grzech wbija się w nasze serce
trzema śmiertelnymi oszczepami, wtedy Bóg, nasz Ojciec, z bólem i łzami
wypowiada nasze imię.
Niech Duch Święty poprzez rozważanie tej sceny pozwoli nam wejść w serce Ojca, które tak
bardzo drży nad naszą tragedią. Wszechmocny Bóg jest bezsilny wobec śmierci
grzechowej swoich dzieci – bezsilny, ale już w tej scenie zapowiada do czego skłania
Go miłość: „OBYM JA umarł zamiast ciebie!” I umarł zamiast mnie!
Komentarze
Prześlij komentarz