Spoglądać ku niebu

Droga Siostro, drogi Bracie.

Bóg pragnie rozmawiać z nami. Bóg pragnie z Tobą rozmawiać. Poproś Ducha Świętego o światło i przeczytaj Słowo Boże tak, jakby On sam teraz mówił do Ciebie:

Otwórz serce i posłuchaj

Pomyśl, które Słowo Cię pociąga, zatrzymuje na sobie. Jeśli takie Słowo (myśl) rozpoznasz, to będzie wskazówka, że Pan chce byś w tym miejscu się zatrzymała / zatrzymał bo to jest dzisiejsze  miejsce spotkania z Nim.

A jeśli nie rozpoznajesz takiego miejsca, skorzystaj proszę z tego, gdzie nasz Ojciec mnie zatrzymał (może też i Ciebie). Niech to Słowo od Słowa będzie Twoim Towarzyszem dnia:

W bardzo pięknym opowiadaniu o Zuzannie dwa razy pojawia się zwrot: 'spoglądać ku niebu'. Za pierwszym razem, gdy autor opisuje przewrotność dwóch starców. Mówi wtedy, że oni przestali spoglądać ku niebu. Za drugim razem, gdy Zuzanna została oskarżona i nie mogąc się bronić 'podniosła wzrok ku niebu'. 

Ten zwrot jest wyrazem ufności i zawierzenia Bogu. Z jednej strony taka postawa chroni przed zatwardziałością serca. Z drugiej strony jest niezawodną pomocą nawet w sytuacjach - po ludzku - bez wyjścia.

"Do Ciebie wznoszę oczy, który mieszkasz w niebie" Ps 123,1.