Słowo od Słowa

29.07.20. Środa, Wspomnienie św. Marty https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-29 Wprowadzenie do medytacji. Kościół daje nam dziś do medytacji osobę św. Marty. Ewangelia św. Jana przedstawia ją jako uczennicę Pana. Można powiedzieć, że ona jest kobiecym odpowiednikiem ‘umiłowanego ucznia’, czyli św. Jana. W opowiadaniu o wskrzeszeniu Łazarza Marta jest wymieniana siedem razy. W sytuacji bliskiej śmierci Łazarza Marta i Maria dają znać Jezusowi, że Jego przyjaciel jest ciężko chory. Jezus natomiast nie reaguje od razu. Specjalnie przychodzi po kilku dniach zwłoki. Marta w spotkaniu z Jezusem z jednej strony jest dotknięta śmiercią swego brata, z drugiej strony w pewien sposób zawiedziona spóźnionym przyjściem Jezusa (‘gdybyś tu był mój brat by nie umarł’). Jest zawiedziona tym, że Jezus – jej Przyjaciel nie zachował się tak, jak ona oczekiwała a wydaje się, że nie oczekiwała rzeczy nadzwyczajnych. Tylko tego, by Przyjaciel był przy przyjacielu w jego ciężkim czasie cho...

21.07.20. Wtorek, XVI tydzień zwykły https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-21   Wprowadzenie do medytacji. Kościół daje nam piękny tekst o duchowym pokrewieństwie wszystkich uczniów Jezusa z Nim samym i pośród siebie. Być zarówno dla siebie wzajemnie jak i Jego siostrą czy bratem, to nie tyle czuć do siebie sympatię, dobrze siebie znać, ale przede wszystkim mieć wspólnego przodka, być połączonymi więziami krwi. To wszystko sprawia, że centrum tego Słowa jest Ojciec a pełnienie Jego woli jest tą krwią, dzięki której stajemy się prawdziwie – nawet bardziej niż biologicznie, bo na całą wieczność – KREWNYMI. Medytujmy ten dar.

20.07.20. Poniedziałek, XVI tydzień zwykły https://niezbednik.niedziela.pl/liturgia/2020-07-20 Wprowadzenie do medytacji. Uczeni w Piśmie i faryzeusze szukają znaków wiarygodności nauczania Jezusa. Jezus wyjaśnia, że takim ‘znakiem’ jest życie proroka Jonasza, który był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby. Ostatecznie jednak nie sam Jonasz jest tu znakiem, do którego odnosi się Jezus, ale szeroko znane w judaizmie przekonanie, że Bóg nie pozostawi sprawiedliwego w ucisku dłużej niż trzy dni. Prorok Ozeasz pisał: „Po dwóch dniach przywróci nas do życia, a trzeciego dnia nas podźwignie i będziemy żyli przed Jego obliczem” (Oz 6,2). Właśnie to przekonanie jest tym zasadniczym znakiem, na który powołuje się Jezus. Ta ewangelia zaprasza nas do medytacji nad zaufaniem Bogu, że On nas wybawi z każdego nieszczęścia i czasu próby i to szybko nas wybawi. On oczekuje od nas tylko zaufania.